در این روزها از خیلی ها شنیده ام که وبلاگ نویسی امر تاثیر گذار و راهگشایی نیست، خودم هم چند وقت پیش دچار این احساس شدم و وبلاگ نویسی را به تیراندازی به یک دیوار بتونی تشبیه کردم.
واقعا نمی دانم چرا داریم به این کار احمقانه ادامه می دهیم؟ پشت یک دیوار بتنی گیر افتاده ایم و از سر بیکاری یک سیبل گذاشته ایم روی آن و بازی دارت می کنیم.
یک مثال ساده می زنم: مقاله های احمد زیدآبادی در وبسایتهای فیلترشده bbc و روز چه تاثیری در فضای ذهنی جامعه دارد؟ نوشته های آن یارو عباس عبدی چطور؟ تا آنجا که دستگیر من شده صفر. یعنی هزارتای این نوشته جات اینترنتی تاثیر یک نوشته در همان هفته نامه شهروند امروز را ندارد. حالا بیا حساب کن تاثیر وبلاگ را...
با این تفاصیل تا اطلاع ثانوی به جای سیاست و ازین جور مزخرفات بی فایده و اعصاب خرد کن از چیزهای دیگر می نویسم، مطالبی که در همین فضای محدود وب، عامه پسند است. تجربه جدیدی می شود! به قول حافظ : یک چند نیز صحبت «معشوق و می» کنم.
