در این مملکت شادی و نشاط را خیلی وقت است ذبح کرده اند. همه چیز بوی ماتم و مرگ می دهد. باید راه بیفتی در خیابان و یا با زنجیر توی سر و سینه خودت بزنی یا بنشینی پای منبر و گریه کنی، سرگرمی مردم هم این است که به تماشای شلاق و اعدام و سنگسارهمنوعان خود بنشینند.
خوب به این روزها نگاه کنید، برای نظام ایدئولوژیک زده جمهوری اسلامی، نیمه شعبان بزرگ عیدی است که در تاریخ وجود دارد، روزی است که به گفته خودشان منجی بشریت زاده شده. ولی جشن ها چه شکلی است؟
تلویزیون مثل بقیه جشن ها یا ویدئو کلیپی نشان می دهد از تصاویر گل و درخت با آهنگی از علیرضا افتخاری، و یا مجید اخشابی را که با کت و شلوار روی سن خیلی مودب دارد برای عده ای که روی صندلی نشسته اند و در حال میوه خوردند، می خواند.
جشن های هیآت مذهبی که ازاین هم بدتر است، باید بنشینی و به مداحی هایی گوش کنی که شکل و شمایلش فرق چندانی با دهه محرم ندارد... و البته با آن فتوای مقام رهبری مبنی بر ممنوع بودن « کف زدن» در مساجد، انتظار دیگری هم نمی رود...
در دیکتاتوری ترین حکومت ها هم همیشه چند روزی در سال را به مردم آزادباش می دهند تا خوش باشند و انرژی های انباشته در خودشان را تخلیه کنند ولی در اینجا در سرزمین ولایت فقیه ازین چیزها خبری نیست.
*********
حالا به کوری چشم آنهایی که سالهاست شادی را حرام اعلام کرده اند ولوم اسپیکر خود را تا آخر زیاد کنید ، دکمه Play را فشار دهید و تا دلتان می خواهد جیغ بنفش بکشید!
